पहाड चिरेर उदाउँदै गरेको

विहानी घाम हौँ— "तिमी"

बादल पन्छाउँदै चियाउँने

आकाशको याम हौँ— "तिमी"

नसोध मलाई

भगवानको के कुरा ?

तारा झरेर बन्दै गरेको  

पवित्र धाम हौँ— "तिमी"

प्रेमको ग्रन्थमा लेखिने

एउटा पवित्र नाम हौँ— "तिमी"

कल्पिन्छु 

कल्पिन्छु—

आकाश र धर्तिलाइ भेट गराउने 
त्यस्तो ठाउँ कता छ ?

कल्पिन्छु—
बादललाई हावाबाट स्वतन्त्र गराउने 
त्यस्तो महापुरूष कता छ ?

कल्पिन्छु—
हो, म कल्पिन्छु

कैले— रूदैरूदै भोकले सुकाएको 
पेट सम्झि कल्पिन्छु 

कैले— 
भित्रि असिम इच्छाहरूलाई 
फकाएर कल्पिन्छु

कैले— 
कैयौँ रहरहरूलाई 
झुक्याएर कल्पिन्छु 

हो, म कल्पिन्छु... 

आफैलाई  शुन्यतामा
लुकाउन कल्पिन्छु

पटक-पटक
आफुभित्र आफैलाई
भेटाउन कल्पिन्छु

लाग्छ— 
आफ्नै अस्तित्व 
मेटाउन कल्पिन्छु

हो, म कल्पिन्छु...

तर
दुनियाँ अझैँ
कल्पना भन्दा कति धेरै तल छ

अनि
कहाँ भेटिन्छ— त्यो ठाउँ ?
कहाँ भेटाइन्छ— त्यो महापुरूष ?

सपना 

थाहा छैन—

सपनाहरू रङ्गिन हुन्छन्

वा श्वामश्वेत ?   

र, पनि

यहाँ— दिनहुँ हराउँछ

आँखाबाट रङ्गका पुर्जाहरू

को लुट्छ

बहुमुल्य सपनाहरू ?

खोज्दै जाँदा—

बन्धक पाए चिल्ला काठका कफनभित्र...

कुनैबेला...

नदि झैँ

पलपल बगिरहन्थ्यो—खुशी

घाम झैँ

हरपल छाइरहन्थ्यो—न्यानोपना

बादल झैँ

क्षणभर उडिरहन्थ्यो— उल्लास

एउटा—

प्रेमिल पृथ्वीभित्र

मैले कहिल्यै ठानिन—

पिउदै जाँदा उनको मादकता

एकदिन वेहोश हुनेछु

र, भुल्नेछु आफ्नै अस्तित्व

विलिन हुनेछु—

एकदिन निर्दोष शीतका थोपाहरू  झैँ

फगत

एउटा कठोर हृदय

जहाँ— पोखाए जिन्दगीकै महङ्गा खुशिहरू

र, खर्चिए अमुल्य क्षण

शायद,

यहि होला— आत्मिय हुनुको कठोर सजाय

बादलहरूले

छेक्दै गरेको जुन

अचेल

हेर्दै— टोलाउँछु  

किनकि

सपनाहरूको

खुट्किला बनाउँदै

एकदिन पुग्नुछ— त्यहि जुन नजिक

र, पन्छाउनुछ

जुनलाई झैँ— सपना छेक्ने बादलहरू

अनि,

निस्फिक्री मुस्कुराउँनुछ

जुन झैँ— पटकपटक

दुनियाँमा

रिस कसलाई उठ्दैन ?

भर्खरै—

एक मुठ्ठी  पिपलका पात

हावाले झार्यो र कुच्याउँदै उडायो— टाढाटाढा

भन्— दुनियाँमा

रिस कसलाई उठ्दैन ?

फगत: एक गहिरो प्रेम

ऊ भन्थी—

खोला पछ्याउँदै जाँदा...

एकदिन

समुन्द्र भेटिन सक्छ

र, भेटिन सक्छ

त्यहाँ— 'अतृप्त मोतिहरूको गहिराई'

म भन्थे—

मन पछ्याउँदै जाँदा...

एकदिन

कसैको मुटु भेटिन सक्छ

र, भेटिन सक्छ

त्यहाँ— 'अतृप्त मायाको गहिराई'

फगत

एक अर्काको विश्वास गर्दै

गहिराईमा डुब्ने— दुवैले निश्चित गर्यौँ

तर,

अफशोच्

अन्ततः गहिराईबाट दुबैको लाश उत्रियो...

फगत

एक गहिरो जिन्दगी

फगत

एक गहिरो प्रेम

आफ्ना—

केहि प्रिय सपनाहरू 

मेटाएर

मैले उसकै

अप्रिय कहानी 

लेख्नु छ

ऊ— 

फगत जिन्दगीमा

संयोगले भेटिएको

एक पात्र थियो

भनेर...

आजभोलि
खुशिका क्षण 

हराउँदैछ— 
शहरका प्रत्येक
गल्लि र चोकबाट

हैन— अत्याउँदै  मुटु
दिनहुँ—  लुटेर खुशी

शहरका
तीनै गल्लि र चोकबाट

बतास झैँ— 
त्यो मोरी हराउँछे कता ?

बेलाबेला

समय एक बोरा खुशी बोकि

प्रत्येकको जिन्दगीमा

चुपचाप आउँछ

तर, अपशोच

समयको त्यहि चाल

 पत्तै नपाई

धेरैको जिन्दगी—

आँशुमा डुब्छ

प्रेम-पधेरो 

मनभित्र

अलिकति— 'आँशु'

अलिकति— 'खुशी' 

अलिकति— 'माया' का कण

ऊ— 

मिसाएर बनाउदै थिई 'पँधेरो' 

को हो ?

अचानक—
अंजुली उवाई
पिउने— 'कल कल'

ऐले—
'यहि पँधेरोमा'
सम्झनाका डोब मात्र बाँकि छ...

उचाई

एउटा उचाई- 'अग्लो' 
अर्को उचाई- 'होचो' 

यहाँ,
उचाईपिच्छे किन? 
फरक छ 'जिन्दगी' 

कैलेकाई, 
आँखाको सगरमाथाबाट 
'देश नियाल'
अनि, सबै मान्छे

न उचाई देख्छौँ
न 'जिन्दगी' 

केवल

रित्तिन बाँकी छु

रुदैभन्दै छ— 'मन'

जिन्दगीबाट

 चुहिइसके धेरै कुरा

केवल ऊनकै लागि

टालेर बाच्दैछु

समय अनि एक मुठ्ठि साँस

जेनतेन कुद्दाउँदैछु— थोत्रो जिन्दगी

ऊ भन्छे—

के थ्यो तिमीसँग

र, रित्तिनु  

दुनियाँ भन्छ—

के गरेथिस् तैले

र,  रित्तिनु

मन भन्छ—

आफैलाई भुलेर

उमारेथे माया

केवल उसकै लागि

बिर्सेर सबथोक—

नियाल्दै थिए— 'बोझिलो दुनियाँ'

उचाल्दै थिए— 'बोझीलो प्रेम'

बेगम के था ?

उसलाई र दुनियाँलाई

अनेक कष्ट र दु:खहरू   

मैले बुझाउनुछ

दुनियालाई एकपटक

जोत्नु छ समय

र, मलजल गर्नुछ जिन्दगी

  

फेरि आफुभित्र उमार्नुछ— त्यस्तै माया

र, देखाउनुछ— त्यस्तै प्रेम

एकपटक

भुल्नुछ— 'बोझिलो दुनियाँ'

र, उचाल्नुछ— 'उसकै बोझिलो प्रेम'

अनि, चिच्याउदै भन्नुछ-  

रित्तिएथ्यो उनकै प्रेममा सबथोक