Tuesday, August 27, 2013

रूने आकाशमुनि नरूने मान्छे

हे ! महान् मानव
अलिकति त खसाइदेउ
त्यो पनि 'कण'मा
मान्छे भएको नाताले

'उ' त्यो प्रकृतिले
चर्काएका भित्ता, भत्काएका बस्ती

'उ' त्यो कू-पात्रले
दिनदहाडै लुटेका नारीका शरिर

'उ' त्यो निष्ठुरी चट्यांगले
सुकाएका धेरै जीवन अनि जगत

'उ' त्यो अर्को कू-पात्रले
विराएका बाटाहरू

'उ' त्यो अर्का कू-पात्रले
नांगो बनाइदिएका गाउले जीवन

'उ' त्यो पात्रले देखाएका आशमा
भोकले सिध्याएको ख्याउटे अनुहार

'उ' त्यो पात्रभित्रको प्रेमले
तड्पाएर लडाएका ती लाश

'उ' त्यो पात्रका लागि जोहो गर्दागर्दै
च्यातिएका रहर

'उ', 'उ', 'उ' पछि अर्को 'उ' भन्दाभन्दै
उछिट्टिएको जवानी र जीन्दगी

'सँम्झेर'
एक थोपा त खसाइदेऊ
त्यही हुनेछ
'मानवताको चिनो'

तर, थाहा छ
प्राकृतिक तथा मानवीय चेतलाई
घायल बनाउने
सयली आँखा र कठोर मन
कहिल्य रसाउदैनन्

Wednesday, August 14, 2013

छट्टु रात

ए ! 
छट्टु रात 
बन्द गर 
जुनसंगको आलिङ्गन
अनि, अध्यारोसंगको सुहाग
त तँ भाग्नेछस् 
छाडेर सबेरै 
तर आकाशले जन्माउनुछ
'सम्झेर'
अर्को शुभ-प्रभात
अर्को शुभ-दिन 

Sunday, August 11, 2013

क्याफे वार्ता ! (भाग-३)

क्याफे वार्ताको भाग-२ यहाँ छ - www.santupaudel.blogspot.com

'एकजुवा घाम छदै पुर्वपश्चिम जान हिडेका गाडी र घाम एकै चोटी थानकोट काटे ।'

एकहुल हावाका झोक्काले पिपलका पात एक डालि खसाल्यो । खसेका पात कुल्चदै मान्छे र गाडीहरू आफ्नो निवासतिर अतालिदै हुर्रिए । हामी पनि हुर्रियौँ क्याफे कान्छी भेट्न ।  

'नयां कान्छि भेट्ने भए केटाहरूले ।' - चाउरे गर्वले फुल्यो । 

'रणे अलि उग्र छ यस्को निग्रानी राख्नुपर्छ ।' -मोटे बाठ्ठियो ।

पेच परेछ क्यार ! 'रणे केही बोलि उल्टै झन् सोझो देखिन खोज्यो ।'

'क्याफे कान्छी'---जिब्रो पट्काउदै चाउरे बक्न थाल्यो-

वानेश्वर पानी ट्यांकि अगाडीको पुरानो क्याफे, 'फेवा' । फ्रन्ट डेस्कमा बस्ने एउटी बहिनी थि । ऐल्य छ कि छैन ? नगाको धेरै भो । काम गर्थि वा मालिक्नी चाउरेलाइ था रैनछ । त्यति राम्री पनि हैन्, नराम्री पनि छैन् । 'फुलमाया' नाम । जेहोस्, नाम मात्रै भए नी धन्न पत्ता लगाएछ केटाले ।

क्याफेको नाम फेवा तर चाउरेका जिग्रीहरूले नाम जुराइदिएछन् 'फुलमायाको क्याफे' । सर्कलका केटाहरूमाझ फेमस । तिमर्को इडियट चोक जस्तै । चाउरेले एकै स्वाँसमा वाक्य टुंगायो ।   

ख १ को ट्याम्पु चोकमा रोकियो । चोक अघिल्तिर चाउरे । चाउरेका दाया र वाया रणे र मोटे ।

क्याफे-कान्छी उत्सुकताले रणे र मोटेका मन निमोठिएको थियो । किन धेरै धैर्य गर्न सक्थे ?

णे र मोटेका आखा अघिल्तिरका घरतिर उक्लिए । लस्करै रहेका घरमा टांगिएका बोर्डहरूमध्ये एउटा रंगिन बोर्डमा वरिपरि घेरिएको पिलपिल बत्तिको प्रकाश एकैचोटी खसे । फ्ल्यासमा नाम देखियो 'फुलमायाको क्याफे' अर्थात् 'फेवा क्याफे'

ल देखे केटाहरूले, फटाफट हिड । च्याउरे खुशी हुँदै बोल्यो ।

इडियट चोक (वानेश्वर) अगाडीको ४ तल्ले घर । दोश्रो तल्लामा क्याफे । ठुलै र फरासिलो । रंगिन वत्तिका मधुर प्रकाशले क्याफे डान्सबार जस्तो देखिन्थ्यो । भित्ता गुलाबी रंगले पोतिएको । मन्द ध्वनीमा बज्ने लेटेस्ट हिन्दी फिल्मका गाना । समग्रमा क्याफे यस्तै थियो ।

दुइ लम्पट पहिलोपटक छिरेका फुलमायाको क्याफेतर, भित्र छिरेर साँझ र कफि सकिन लाग्दासम्म फुलमाया भने फ्रन्ट डेस्कमा अझै देखापरेकि थिइनन् ।

'फुलमाया देखापरिन् आज'

चाउरेका गाला चाउरीनुपर्नेमा रणे र मोटे चाउरिए । हृदयका कुनातिर दुइ लम्पटले कान्छिलाइ पट्याउने आइडिया बुनिसकेका थिए होलान् । तर, कान्छी...

'छोडिछे कि क्या हो ?' - रणे आत्तियो ।

'छैन रे छोडेकि ?' मोटेले सोधिसकेछ

'बरू फुलमायाका गाला कस्ता छन्, भन है चाउरे ?' स्याउ जस्ता कि जुनार ? मोटे तात्तिदै सोध्यो ।

चाउरे कुर्लियो  'इसकुस जस्ता छन् । काडै काडा भ'का । च्वास्स घोच्ने खाल्का, तिखा ।'

रणे झँस्कियो - 'साला, के बिना डण्डिफोर र'छन् ।'
०००००

कफिको घुट्कि निल्दै रणे छटपटाउन थाल्यो । चुरोट मगायो र धुवा उडाउन थाल्यो । मुटु छिट्छीटो धढ्किन थालेछ  । एक गिलास पानि सिनित्त पार्यो । अलि सित्तल भएछ, फुलमायासँगको रोमान्स हृदयतिर बजि त गो-    

भिडियोमा, फुलमाया सेक्सी थिइ । पातलि पातलि । अग्लि पनि । गोरि त उल्का । लजालु र मायालु उत्तिकै ? फुल जस्ती सुन्दर । क्याफेको कफिजस्तै कडा । अनि, भुतुक्कै पार्ने मन्द मुस्कान ।

अचानक रणे अतालिदै बोल्यो- 'अनि, केटाहरू आक्रामक भएर किन राख्दैनथे नाम 'फुलमायाको क्याफे' ।

ओए, 'हैन के भो तलाइ' -मोटे र चाउरे हाँस्दै सोधे

'ह्या केहि होइन' जुरमुराएको छातिभित्र आरामको लामो स्वाँस तान्दै ढाट्यो केटाले ।  

रणेलाइ फुलमायाप्रतिको कौतुहलले च्यापिरहदा यत्तिका बेरसम्म मोटे कल्पनामा नडुबि बस्न सक्ला त ? हृदयतिर अड्कल काटिसकेछ-

'फुलमाया पालुवा मुनाजस्ती कलिली थिइ तर केटाहरूले वाग्मती बनाइसके कि ? धत् मुटुले कत्ति चाँडो अपराध सोचेको । जमाना खराब वा 'म' ।
ठ्याक्कै ! करिनाको जस्तो फिगर । साला, आफु भने गोविन्द जस्तो छु । त्यस्तालाइ फेरि सैफजस्तो सेप भ'को चाहिन्छ । मोटेले थोरै चिन्ता हृदयतिर पोखायो ।

क्याट्रिना कैफजस्ती राम्रि र'छे भनी त...! मा कसम सल्लुको जस्तो ज्यान बनाउछु । दिपिकाको जत्रो हाइट र'छ भनेनी..., साला, रणविर बन्न सकिदैन् । रणेलाइ गरिखान दिनुपर्ला । आफु छु डल्ले ।

रणे र मोटे छिप्पिदो रातसंगै हृदयमा झुल्किएकी फुलमायाको रूपमा डुब्दै गए जेहोस्, केटाहरूले कल्पनाको पोखरीमा एक रात भएपनि पौडि खेले ।...क्रमश,
०००००
यस 'क्याफे वार्ता !' भागहरू आइतबार नियमित ब्लगमा पोष्ट हुनेछ । धन्यवाद !

सन्तोष पौडेल - सन्तु 

Friday, August 2, 2013

रूप्पे जिन्दगी

पैलो क्याफे बसाइमै प्रश्न तेर्साइन् उन्ले-

'एक अंगालो'

यता पहिलोपटक काप्दै उत्तर उठाए इ ओठले-

'जीन्दगीको',

'जीन्दगी ?',

केहि समय अगाडी यहि क्याफेमा कफि पिउदै गर्दा एक साथिले नाक खुम्चाएथ्यो । जीन्दगीका बग्रेल्ती उत्तरचढाव ओठबाट बग्दैगर्दा ।

आज पुनः एकपटक सोचमग्न हुनपुगेथे । उन्का तर्सिला जीन्दगीका प्रश्नहरू सुनेर । मसँग जीन्दगीका उपयुक्त उत्तर छैनन् रे !  -उनी भन्दै थिइन ।

'कस्तो जिन्दगीको बाटो नभएको मान्छे ?'

'लक्ष्य पनि छैन ?'

'छ्या ! जीन्दगी नबुझेको मान्छे' - तेस्रो डिभिजनतिर धकेल्दै बोलिन् । अन्ततः उन्ले सोधेका जिन्दगीका प्रश्नहरूमा म कनेर थोत्रो डिभिजनमा पास हुनपुगे ।  

मलाइ थाहा छ-
अर्काले बनाएका जीन्दगीका बाटोहरूका गन्तव्य निश्चित छ । हिडे कतै न, कतै पुगिन्छ । गफ दिन पनि सजिलै हुन्छ तर, यस्तो मोडमा उभिन पुगिन्छ एकदिन । न आफैले बाटो बनाउन सकिन्छ । न अर्काले बनाएको जीन्दगीका बाटाहरूमा राम्रोसँग हिड्नै सकिन्छ । गफ त परको कुरा ।

'तुर्लुङ्ग तुलोमा झुण्डिन्छ जिन्दगी । न यता मोडिन सक्छ । न उता ।'
 
'कसलाइ थाहा हुन्छ ?'

व्यक्तिपिच्छे जिन्दगीका परिभाषा । व्यक्ति आफैले नभनेसम्म । हो, म खुलेर बोल्न सकिन त्यसदिन ।

उन्को सामु ओठ आत्तिएर हडबडाएका थिए । सुनाउन जिन्दगीको आफ्नै परिभाषा । तर, सुनाउन असक्षम रहे । ओठ कापेर अन्तै मोडियो । फेल भए वा पास, 'म' वा 'जिन्दगी' । मैले त्यो भेटको कपि चेक गर्ने प्रयत्न गरिन ।   

तर आज सम्झेर अर्को कापिमा कोर्दै छु । उन्लाइ सुनाउने जिन्दगीको परिभाषा । आखिरी यहि थियो । उन्ले सोधेको प्रश्नका, म भित्र लुकेको जिन्दगीका मौलिक परिभाषा ।
०००००

शुक्रबारको दिन । कार्यालय ३ बजे तुरियो । झोलाटिपी निस्किए पुर्वी गेट, - 'ट्याम्पु चढ्न' । जानु थियो एउटा कार्यक्रममा । टक्क उभिए गेट छेवैमा । गेटै अगाडी एउटा पुलिसदाइ उभिएथे । ऊ सिंहदरबारलाइ एकसुरमा टहल्दै थिए । म यता ट्याम्पु आउने बाटातिर नियाल्दै थिए ।

अचानक मनले सोच्यो - 'साला, जिन्दगी उभिनु पनि रे'छ ।' उभिएरै वित्छ । कत्ति जिन्दगीका क्षणहरू त ?

...'ह्या, वाइयात !'

'जे पाए त्यहि सोच्छ, यो गाण्टे दिमागले । दिमाग आफै चिमोटियो ।'

सिंहदरबारको टुप्पोमा फरफराइ रहेको झण्डा घण्टाघरलाई चुम्न खोज्दै गरेको देखिन्थ्यो । त्यतै हेरेर एकछिन टोलाए । म त्यसैगरि जिन्दगीलाइ चुम्न चाहन्थे । तर, जिन्दगी मेरो ओठ देखी टाढा भाग्थ्यो ।

केहि छिनसम्म पर्खिए । ट्याम्पु आएन । हानिए नेपाल भारत लाइबेरीतिर । खुट्टे लेफ्टराइटमा सवारी भइ ।

'एकछिन कार्यक्रममा बसे । दुइ अग्रजका घतलाग्दा कुरा सुने ।'

'सुन्नु पनि जिन्दगी रे'छ ।' धेरै क्षण त सुनेरै वित्छ । मनमनै सोचे ।  

...'ह्या, वाइयात !'

'जे पाए त्यहि सोच्छ, यो गाण्टे दिमागले । दिमाग आफै चिमोटियो ।'

खैर, सुनेरै जिन्दगी शुरू हुन्छ । बुझिन्छ । बुझपचाइन्छ । अनि, उडाइन्छ । जीन्दगी त के उडान सकिन्थ्यो ? समय । म मनमनै गम्दै थिए ।

...'ह्या, वाइयात !'

'जे पाए त्यहि सोच्छ, यो गाण्टे दिमागले । दिमाग आफै चिमोटियो ।'

घडिले पाँच बजायो । न्युरोड बाटोमा हिडेका मान्छेका हुलमा हेलिए । बचेर बानेश्वर उत्रने सोच्दै थिए । फोन बज्यो । उठाए ।

साथिको रे'छ-‍

'शुक्रबार केटा । कुनै फिल्म नियाल्ने होइन ? रोमान्टिक सुनियो ऊ आज ।

'अँ नियाल्ने ।' उसो भा निस्की क्यू.एफ.एक्सतिर । यतै छु । मैले बोलाए ।

केटो सातौ तल्लामा फिल्मका पोष्टर टहल्दै रे'छ । म इ छु । कता छ'स । कुरो टुंग्याउदै फोन काट्यो ।

'ए हो र ?' भन्न पनि पाइन ।

'मान्छे पन्छाउदै दौडिए क्यू.एफ.एक्सतिर ।

स्वाँस फुलेर आयो । सोचे, दौडनु पनि जिन्दगी रे'छ । कत्ति क्षण त दौडेरै विते ?

...'ह्या, वाइयात !'

'जे पाए त्यहि सोच्छ, यो गाण्टे दिमागले । दिमाग फेरि आफै एकपटक चिमोटियो ।'
  
खुट्टा फत्रक गले । पुलमुन्तिर टक्क उभिए । अलि वोरै थिए । कुदे फेरि वेतोडले । खुट्टा उचालिन नपाउदै फेरि फोन बज्यो । उठाए । उसैले गरेको रे'छ ।

'हैन, केटा ! धेरै समय लि'स त' - ऐल्य भने केटो चर्कियो ।

'बँच्नु त पर्यो'

केटोलाइ झुक्याए । लङ्ग वाथरूममा छु । निस्किहाले ।

सातौ तलामा उक्लिदा अर्को साथि टुप्लिसकेको थियो । हल प्याक । डि.डे हेर्न अफर गर्यो । दुवै साथि भाग मिल्का भाग नमिल्ने भए अरू नहेर्ने अडानमा रोक्कियौँ ।

आखिरी फिल्म हेर्नु पनि जिन्दगीको एउटा रमाइलै पाटो रे'छ । कोहि जीन्दगीका पाटाहरूमा कलात्मक र जीवन्त फिल्म फलाउँछन् । त्यहि फिल्म हेरेर उल्टै हलबाट जीन्दगीको पाठ सिकेर कोहि निस्कन्छन् । अचम्मै छ जिन्दगी । म मनमनै गमे ।

भित्ताका पोष्टर टहल्न थाले । फरहन अख्तरतिर ध्यान खिचियो । मलाइ छुन पोष्टरबाट निक्लन थाले झैँ लाग्यो । टल्किएका दाँत सामु कठ्याग्रिएका मुस्कानमा ऊ कुद्दै गेरेको पोजमा देखिन्थ्यो । भर्खर बाटामा म कुदे जस्तैगरी ।

लास्टाँ फोक्कट कद्नु मात्र पर्यो । फिल्म हेरिएन ।

ऐल्य भने मन नमज्जाले च्वास्स चिमोटियो - 'साला, जीन्दगी पनि फोक्कट नइ हो कि क्या हो ? यता कुद्यो, उता कुद्यो---लास्टाँ केइ न केइ !
०००००

उहि पुरानो चोक । गफ ओराल्ने, गफ कोथर्ने । सुनौटे टन्नै छन् चोकमा । जहाँ, जता-जो भए पनि सामेल हुनआइपुग्छन् ।

पछाडि इडियट बस्ने भवन छ । संविधान सभा । अगाडी दुइवटा चिया दोकान । चिया पिउन हतारिदै छन् मान्छेहरू । कोहि सल्काउन आतुर छन् जिन्दगी । उडाउन आतुर छन् सेता डाँठका धुवा ।

पानीट्यांकिले छोएको आकाश हेरेर स्वर्गका कुरा हाक्ने प्रशस्तै छन् । शहर । नेता । व्यापार । परिवार । पढाइ । जागिर । सबै-सबै । मुखमा रसिला शब्द झुण्डिएको छ यतिखेर ।  

फ्याट्ट त्यतिनै बेला विपिले भनेको वाक्य सम्झिए - 'सामान्य घर चलाउन सक्नेले देश चलाउन सक्छ' । देश त के ? संविधान बनाउन सकेनन् इ नाथेहरूले । भवन देखेर विनाफोक्कट एक्कासि रगत उम्लियो ।

कसरी बनाउथे ? ७५ जिल्लाबाट, कोहि काइला । कोहि साने । कोहि कार्किबारे काका । बढबा । ठुलाबा । बुबा । हजुरबा । आदीइत्यादी आइपुगेथे ।

त्यतिनै बेला गाँऊका संसद काकालाइ सम्झिन पुगे ।

संसद भ'का गाउँका काकालाइ काकिले जहिल्यै हपार्थिन् । इ कानले झण्डै एक मुरी जत्ति गालि सुने होलान् । ती काकाले राम्रोसँग घर त के ? जीन्दगी कै भर थेन् । धन्न काकी बाठी । जेनतेन धानेकै थिइन् ।

'छोरा मान्छे जस्तो बन्नु नी व्यवहारमा । के सारो फिरन्ते भ'का । कुरा ओथर्यो । चुरोट सल्कायो । कोरम पुगे तास फिट्यो ।' - काकि सँधै डिलबाट कराउथिन् ।  

काकाले जानेका एउटै गतिलो काम थियो - 'गफ दिने'

गाउँका नेता भन्थे । हेर्दाहेर्दै जिल्लाका नेता भए । पछि ससंद । सबै जिल्लाबाट काका जस्तै त भेला हुन आइपुगेथे होला । ऐल्य भने मैले नसुहाउँदो अड्कल काटे । अनि क्यारी बनाउथे देश ? क्यारी बनाउथे संविधान ?

तहि भ'र इडियट भेला हुने भएकाले । साथिहरूले ठाउको नाम जुराइदिए 'इडियट चोक' । इडियट नाम लिनासाथ सर्कलका साथिहरू टुप्लुक्क आइपुग्थे ।

आजपनि सर्कलका सबै भेला भए । भेला हुनु पनि जिन्दगी नै रे'छ । ६ जना भइ त गयौँ ।

चुरोट र चिया सकिदै गए । गफ बाक्लिदै । एउटा साथिले फ्याट्ट सोध्यो - 'केटा हो, जिन्दगी के रे'छ त ?'

सबै एकअर्कातिर फर्किएर - 'एकछिन ट्वा !'

एउटा कुर्नै सकेन । शब्द छाटिहाल्यो - 'जीन्दगी टेष्ट रे'छ' । सानामा था' भएन । जे अगाडी आउथ्यो, ह्याप्दै हिडियो । अहिले यसो सम्झन्छु, 'स्वाद' पो रे'छ । पढाइको स्वाद । जिम्मेवारीको स्वाद । व्यवहारको स्वाद । प्रेमको स्वाद । मिठो, नमिठो जे भएपनि चाख्दै हिड्नुपर्ने ।

पानि ट्वांकि नाघ्दै उडेका बादल नियाल्दै सोचे - 'जीन्दगी के का स्वाद हुन्थ्यो । मान्छे स्वादी भए' । भित्रभित्रै गम्दै थिए । अर्कोले औलो तेर्साउदै बोल्यो-


'स्यान्ट्रो के रे'छ जिन्दगी?'

उत्तरै भएन । के भन्ने, भन्ने ? एकछिन अलमल्ल परे । जिन्दगीको उत्तरै नहुदो रे'छ । खालि प्रश्न मात्र । कति प्रश्न मात्र हुन् ? उत्तर आफै खोज्नु पर्ने । के सबैले खोजेका ती उत्तर, जिन्दगी नै हुन त ?

दरै गएछ क्यारे ! एउटा कुरा काट्दै बोल्यो - 'स्यान्ट्रोका दिमाग बादल माथि उड्यो' । यसलाइ इडियट चोक फिर्ताउन गुलेलीले हान्नुपर्छ' । म झस्किए ।

अर्कोले सोध्यो - 'तै भन न तँ,

'जिन्दगी के रे'छ ?'

तात्तिदै बोल्यो - 'जिन्दगी खोज रे'छ' । खोज्दा खोज्दै बितिन्छ । यी आजै खोजे केटाहरूले जिन्दगीको परिभाषा ।
०००००

दुइटा साथि ग्रुपमा अलि तुलनात्मक बुझक्कड थिए । जानिटोपलिएका । ठमठम्ति परिभाषा दिन थाले जिन्दगीका । ओशोले यसो भन्थ्यो । धर्मले यसो भन्थ्यो । फलानोले यसो भन्थ्यो । मलाइ यस्तो लाग्यो...ब्ला; ब्ला; ब्ला ।

के भने, भने; बुझ्नै सकिन ।

अनि मन मनै गमे - 'नबुझ्नु पनि जिन्दगी नै रे'छ' ।

साथिहरूसँग छुट्टिएपछि गम्दै बाटामा हिड्दै थिए । गाण्टे दिमागले फ्याट्ट उत्तर भेट्यो - 'आजको जिन्दगी त जम्मा १२५ रूप्पे रे'छ ।'
- ३ खिल्लि चुरोट 
- ७ कप चिया  
- साथिभाइ भेटघाट
- गाडिभाडा
- कार्यालय
- खाना र खाजा खर्च  
- र, अन्य

यसरि नै दिन वित्छ । हप्ता । वर्ष । युग र जिन्दगी पनि ।

कतै सुनेथे -
'बुझेर बुझिनसक्ने '
'खोजेर खोजिनसक्ने'
'जिएर जिइ नसक्ने'
जिन्दगी यहि हो । गज्जप लागेथ्यो सुनेर ।

यहि लाइन मनमनै उच्चारण गर्दै कोठा पुगे । एकछिन ढल्किएर आँखा चिम्लिन खोजे । आँखा चिम्लिनै मानेन् । केहिछिन फेसबुकमा झुल्किए । अस्ताए । फेरि ढल्किए खाटमा । के रे'छ त जीन्दगी ? घोत्लिए ।

गाठ्ठे ! कन्दा कन्दै -
महिनाको जिन्दगी पो कोरे । विवरण तयार भयो । भोलिपल्ट इडियटमा हाजिर भएका ना'थे केटाहरूलाइ सुनाए । एक महिनाको जिन्दगीः  
- १८७ खिल्लि चुरोट
- १२५० कप चिया
- १८ वटा वियर
- १७ पुस्तक (पढिएछ)
- गाडिभाडा, घरभाडा
- साथिभाइ भेटघाट
- कलेज
- १० देखि ५ कार्यालय ।
- अन्य !

ल केटा हो । शहराँ यहि रे'छ जीन्दगी । जे जति छ, रूप्पे । रूप्पे जीन्दगी । जीन्दगीका बारे यो भन्दा ठुला परिभाषा छैनन् म सँग । सुनेर, हाँसे केटाहरू एकछिन । पानी ट्यांकि मास्तिर उक्लिदै फिजारिएका बादल झैँ अनुहारमा एक झोक्का हाँसो मैले पनि फिजाए । अनि सोचे - 'सबै भुलेर हाँस्नु पनि जीन्दगी रे'छ ।'

थुइक्क,
त्यसदिन मुस्कुराउँदै उन्लाइ यत्ति भन्दिएको भए - 'जिन्दगीले अर्कै मोड लिइ, अर्कै परिभाषा बुन्थ्यो कि ?' बादलतिर हेर्दै, मन आकाशतिर बहलाए ।

'किनकी, रूप्पेबाहेकको जीन्दगी, अर्को जीन्दगी देखेकै छैन् मैले ?'

 सन्तोष पौडेल - सन्तु